IndexFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen





Welcome!

Welkom op Kyushu, de gloednieuwe Pokémon Mystery Dungeon RPG! Begin aan je eigen avontuur als Rescuer, Explorer of Rogue! Start je eigen Team, koop een eigen guild, kies een kant in de rivaliteit tussen de twee steden, of kies simpelweg voor jezelf! Waar je ook voor mag kiezen, wij hopen je snel terug te zien in de RPG!
Awards!

Member of the Month:


Team of the Month:
Staff!


Cbox!

Affiliates! Nederlandse RpgSites Overzicht Pokévana Top 100

Deel | 
 

 Give me some luck

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht
Echo
Admin
avatar

Aantal berichten :
67

Level :
10

Pokébucks
370


BerichtOnderwerp: Give me some luck   zo aug 30, 2015 12:43 pm

I   W A N N A   L I V E   A   L I F E
FROM A NEW
PERSPECTIVE

Dit… dit was wat normale Pokémon deden als ze dachten wat geluk nodig te hebben, toch? Niet dat zij op zoek was naar iets zoals geluk – zoiets had iemand als zij niet nodig. Ze was enkel, je weet wel, nieuwsgierig. Meer niet. Al een half uur lang had ze op dezelfde plek gestaan, gefascineerd door het aantal Pokémon dat scheen te denken dat het mogelijk was om geluk te krijgen door een muntje in een put te gooien. Het was een soort betaling voor hun wens, of iets dergelijks. Onzin, dat was wat zij er van vond. “Zoiets kan toch niet echt werken?” zei ze, met afgunst kijkend hoe alwéér een Pokémon wat Poké in de put gooide. Vluchtig keek de Houndour om zich heen. Mooi, er was niemand te bekennen. Dan was het nu háár beurt om te kijken wat er nou zo speciaal aan die put was. Snel hopte ze naar de put toe, nog steeds om zich heen kijkend om te zien of er niet iemand was die haar zou betrappen. Ja, betrappen op wat eigenlijk? Was het zo verkeerd om een kijkje te nemen bij een put? Nee, dat was niet wat haar stoorde. Het was het idee dat je er op vertrouwde dat iets anders je wensen uit zou laten komen. Je vertrouwde er op dat een put je dromen uit zou laten komen. Twijfelend bleef ze voor de put staan. Kijk. Hier was ze dan. Recht voor de wensenmaker. Zo speciaal was dat ding helemaal niet. Als die put ook maar iets was, dan was het niet-bijzonder. Het was zelfs een smerig ding. Een oud ding. Als er ooit al iets in had gezeten dat wensen waar kon maken, dan zou het er waarschijnlijk al lang weer uit zijn. Niet alleen omdat het pijn moest doen als er dag in dag uit geld bovenop je hoofd viel, maar ook omdat het behoorlijk vermoeiend zou moeten zijn om al die saaie wensen waar te moeten maken. Maar misschien… misschien moest ze het toch even checken? Gewoon even kijken of er niet toevallig nog iemand in de put zat? Gewoon voor het geval dat. Misschien zat er wel iemand in die gered moest worden. Ha, het zou haar broers en zussen vast een enorme hak zetten als ze iemand uit die put zou weten te redden! Okay, daar ging ze dan! Ze zette haar voorpoten tegen de rand van de put aan, zodat ze er nog net in kon kijken. Oh nee, hij bleek nog smeriger te zijn dan ze al had gedacht. “Ew,” fluisterde ze bij het voelen van het mos tussen haar tenen. Hè bah… Als het mos nog niet erg genoeg was, dan kon ze ook nog niet eens zien of er iets in de put zat! Zelfs zien of er überhaupt iets van water in zat – je weet wel, dat wat eigenlijk in een put hoorde te zitten – was onmogelijk. “Hmm… Hmmnn!” bracht ze twijfelend uit. Het voelde als een hel om de vieze put aan te moeten raken, maar… maar ze was nu al zo ver gekomen! Ze wilde zien wat er in zat! Ze wilde zien wat er zo speciaal was aan die put, of ze nu door een zee van mos moest lopen of niet! Liever niet! Maar als er niets anders op zat, dan moest het maar! Ew! Ze zette zich af van de grond, om zo op de dunne rand van de put te springen! Aha! Ze had het gedaan! Zo moeilijk was dat toch niet geweest? Dan kon ze nu eindelijk, eindelijk, er achter komen wat er zo speciaal was aan die put. Tevreden grijnzend tuurde ze de put in, enkel om teleurgesteld te worden. Het was te donker. Het was simpelweg onmogelijk om de bodem te kunnen zien, zelfs voor iemand met een superieur zicht als dat van haar. Echo vloekte luid. “Waarom!” gilde ze de put in. De echo’s van haar frustratie klonken terug uit de put. “Tsk. Aap me niet na, put. Eén Echo is hier meer dan genoeg,” gromde ze.

_________________

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Wattson

avatar

Aantal berichten :
9

Level :
10

Pokébucks
30

Held Item :
-


BerichtOnderwerp: Re: Give me some luck   do sep 03, 2015 9:03 pm


Hij zat in de put. Nee, niet figuurlijk, dat was haast niet mogelijk voor een vreselijk optimistisch en onverstoorbaar ding als Wattson; hij zat in de put, die ene waarover hij de bewoners van Tokai had horen fluisteren dat hij geluk bracht. Maar wie bracht geluk? Of was het een wat? En waarom deed datgene het dan? Of was er helemaal niets, was het gewoon de put die geluk bracht? Zoveel vragen waar hij antwoord op wilde, zoveel Pokémon die vertelden dat zij hem er niet mee  zouden kunnen helpen. Maar hij was zo nieuwsgierig, hij moest het weten! De jonge Joltik had de eerste de beste Pokémon aangesproken die het weer over de put had gehad, en die gevraagd waar hij dit wonderding kon vinden. De Pokémon had eerst verward naar de grond gestaard, alsof de stenen tegen hem gepraat had, maar had uiteindelijk de piepkleine Wattson in het oog gekregen en fronsend verteld waar hij moest zijn. Zo snel als zijn korte pootjes hem konden laten gaan, was hij vertrokken.
En hier zat hij dan. In de put. Het was donkerder, muffer, maar vooral mossiger dan hij verwacht had. Maar misschien, fantaseerde de jonge Pokémon terwijl zijn oogjes zich in nieuw gevonden verwondering vergrootten, was het wel zo donker in de put omdat datgene dat het geluk bracht niet tegen het licht kon. En misschien was het dan ook wel zo muffig omdat.. Omdat als datgene niet tegen fel licht kon, het niet buiten de put kon komen omdat de zon buiten scheen, en dat hij zijn hele leven op de bodem van de put moest spenderen! Ja, dat moest het zijn! Wattson wilde net een ferme knik geven om zijn eigen gedachten voor niemand in het bijzonder kracht bij te zetten, toen het gerinkel van een muntstuk zijn oren bereikte. Meteen drukte hij zich tegen de wand van de put, zich goed vastgrijpend aan het mos dat de stenen overdekte. Een flits van goud, zo snel dat zijn ogen het bijna niet registreerden, zoefde met zijn door de val gewonnen snelheid aan hem voorbij en verdween in de duisternis onder hem. Een munt. En waar de munten heen gingen, daar wilde hij ook heen: helemaal naar beneden, om te kijken wat zich daar bevond. Behoedzaam draaide Wattson zich zo dat hij naar de cirkel van licht kon kijken die de opening van de put aangaf. Hij was al zeker tien, misschien zelfs vijftien, meter afgedaald, maar het einde was nog steeds niet in zicht. Niet dat hij zich tegen zou laten houden, hij zou dit mysterie ontrafelen! Net op het moment dat hij zich om wilde draaien zodat hij de daad bij het woord kon voegen, verscheen er de omtrek van een hoofd aan de rand van de put. Oh, wie was dat? Nieuwsgierig bleef Wattson hangen hoe hij hing, doodstil. Dat lukte echter niet meer toen de Pokémon plots iets in de put schreeuwde, waardoor de kleine Joltik een schrikbeweging maakte en daarbij een zachte "Aah!" liet horen. Zijn uitroep werd weerkaatst op de wanden van de put en leek steeds iets zachter naar boven te stuiteren. Toen de onbekende Pokémon weer van zich liet horen, was Wattson beter voorbereid en kon hij zich ook echt op de betekenis van de woorden concentreren. Eén echo was al meer dan genoeg? Bedoelde ze, want hij nam aan dat de stem die hij gehoord had een meisjesstem was, dat de put niet meerdere keren mocht echoën? Wattson was verward. Maar dat kon een put toch niet? Die echoden toch altijd meerdere keren? "Ik snap het niet!" Riep hij terug, de verwarring duidelijk in zijn stem te horen. De tranen van frustratie dreigden al bijna in zijn ogen te springen, maar hij hield ze binnen. Hij was stoer, hield hij zichzelf voor, hij was stoer!

Hope you don't mind!


Laatst aangepast door Wattson op zo sep 20, 2015 4:25 pm; in totaal 1 keer bewerkt
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Echo
Admin
avatar

Aantal berichten :
67

Level :
10

Pokébucks
370


BerichtOnderwerp: Re: Give me some luck   di sep 08, 2015 2:22 pm

I   W A N N A   L I V E   A   L I F E
FROM A NEW
PERSPECTIVE
Kort bleef Echo in het donkere hol van de put staren, in een poging om te besluiten wat ze moest doen. Deze vervloekte put had het niet alleen voor elkaar gekregen om een hoger inkomen te hebben dan haar dankzij het grote aantal genereuze donaties dat hij kreeg, maar hij had het ook nog eens voor elkaar gekregen om er voor te zorgen dat ze de veiligheid die de vaste grond haar bood had verruild voor de smerige, dunne putrand waar ze nu op stond. “Stomme put,” mompelde ze, pissig omdat ze ook maar een seconde lang had geloofd dat ze ook maar iets zou bereiken door er op te springen. Ze wilde net weer van de put af gaan, toen er tot haar grote verbazing iets gebeurde dat ze nooit verwacht had: de put zei iets terug. Geschrokken sprong ze op, om vervolgens op de meest on-charmante manier ooit op de grond te vallen. “Auw…” kreunde ze, alhoewel het eerder haar trots was die pijn deed dan iets anders. Hè bah, haar hele vacht zat nu onder het stof. Wat een rot put. Eerst zorgde hij er voor dat ze in dat vieze mos was gaan staan, en nu was ze er nog afgevallen ook. Vluchtig keek Echo om zich heen. Niemand te zien. Dat was dan een geluk bij een ongeluk.

Echo schudde zich uit, waarna ze zich herinnerde waardoor ze in de eerste plaats zo vies was geworden. De put had gepraat. Twijfelend bleef ze staan. Moest ze nog een keer op de rand springen? De eerste keer was dat namelijk niet al te goed gegaan. Stel dat ze de andere kant in was gevallen! Stel dat er iets heel vies onderin de put zat! Iets dat nog erger was dan stof! Echo huiverde. Het was maar goed dat ze er niet in was gevallen. Ze besloot uiteindelijk om te doen wat ze in de eerste instantie al had gedaan; er tegen aan leunen. Ze kon er dan misschien niet in kijken, maar dat was ook niet nodig om te kunnen praten. Echo schraapte haar keel, waarna ze haar voorpoten op de rand plaatste. “Hallo, uh, Put… uh… bewoner? Put?” riep Echo de put in. Ja, wat wilde ze eigenlijk zeggen? “Hoe gaat het vandaag? Zijn er nog leuke wensen langs gekomen?” vroeg ze. Ja, wat moest je een wens put anders vragen? Het weer? Hoeveel goud hij had? Het weer was saai, en vragen hoe rijk iemand was, was simpelweg beledigend. Echo fronste. Iedereen die haar zo zou zien staan praten met een put, zou haar waarschijnlijk voor gek verklaren. Het was dan ook maar goed dat er op het moment niemand was die haar zag.

_________________

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Wattson

avatar

Aantal berichten :
9

Level :
10

Pokébucks
30

Held Item :
-


BerichtOnderwerp: Re: Give me some luck   zo sep 20, 2015 4:45 pm


In eerste instantie kreeg hij geen antwoord. Het leek zelfs wel alsof degene die geroepen had weggevlucht was, want Wattson zag de contouren van een Pokémon die hij eerder nog wel had kunnen ontwaren plots niet meer. Was.. Was de onbekende gewoon weg gegaan? Een sippe uitdrukking verscheen op het gelaat van de jonge Joltik. Maar waarom, hij had toch niets fout gedaan? Dat kon het niet zijn. Aarzelend bleef Wattson voor enkele seconden stil, wachtend op enig teken van leven. Toen hij na een tijdje nog niets hoorde, begon hij zich toch wel zorgen te maken. In zijn hoofd konden de gekste dingen gebeurd zijn: misschien was de Pokémon wel weg geteleporteerd, of had een boosaardig iemand haar wel ontvoerd. Bij de gedachte dat hij iets moest doen, vormde zich een toch wat angstig fronsje op het voorhoofd van het jonge wezentje. Ja, hij was een Rescuer geworden met de volle overtuiging dat hij Pokémon wilde redden, maar dat hij daarvoor misschien enge, gemene Pokémon moest confronteren was nog niet tot hem doorgedrongen. Hij ademde even diep in om de moed te verzamelen. "Ben je daar nog?" Oké, het was dan niet de hulp die de Pokémon misschien wel nodig had, maar het was een begin.

De stem van eerder klonk een tweede keer op en bracht een nog grotere verwarring teweeg bij Wattson. Putbewoner? Of er leuke wensen voorbijgekomen waren? De vraagtekens namen bijna een fysieke vorm aan boven zijn kopje. "Ik ben geen putbewoner, ik ben Wattson!" Riep hij terug, terwijl zijn pootjes zich onbewust nog steviger in het mos vastgrepen. Hij had geen flauw idee wat er aan de hand was. Dat hij zelf ook op zoek was naar antwoorden over hetgeen dat in de put zat, was hij al helemaal vergeten; zijn kinderbrein werd teveel gevuld met raadsels.


Sorry voor de laatheid! ;n;
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: Give me some luck   

Terug naar boven Ga naar beneden
 
Give me some luck
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1
 Soortgelijke onderwerpen
-
» Mine! Mine! Give my food! Jum-jum! D:
» Give away..
» Give me tippies ^^
» Big Give Away~ Lente schoonmaak!
» Dear good luck, ~

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Kyushu :: Kyushu :: Tokai-